Μεξικό – Γουατεμάλα – Μπελίζ Οδοιπορικό

στις

Μεξικό – Γουατεμάλα – Μπελίζ  Οδοιπορικό

Σάββατο πρωί 26 Ιουλίου 2003 βρισκόμαστε στο αεροδρόμιο της Αθήνας (Ελ. Βενιζέλος) περιμένοντας να επιβιβαστούμε για την πτήση μας στην Κεντρική Αμερική. Ενδιάμεσος σταθμός η Μαδρίτη. Τελικός σταθμός το Μεξικό. Το απογευματάκι μας βρήκε  χωμένους μέσα στο Μετρό με όλα τα πράγματα παραμάσκαλα. Ύστερα από αεροπλάνα, τραίνα και λεωφορεία φτάσαμε στο κέντρο της πόλης. Μια γρήγορη ματιά το πώς κινούνται τα πράγματα και προετοιμασία για επόμενη πτήση. Η πόλη τεράστια γεμάτη πρασινόασπρα ταξί σκαραβαίου και πολύ μα πολύ ρύπανση και θόρυβο. Το ονειρικό μεξικάνικο στοιχείο είναι μπροστά μας.

Την επόμενη μέρα ήμασταν πάλι στο αεροδρόμιο του Μεξικού. Αυτή την φορά είχαμε πτήση για Γουατεμάλα. Στο αεροδρόμιο ένας μεγάλος χαμός. Τελικά πετάγαμε πάνω από μια καταπράσινη περιοχή με λιγοστά σπιτάκια όταν καταλάβαμε ότι ήμασταν στην Guate. Με έναν καμικάζι ταξιτζή φτάσαμε στο σταθμό λεωφορείων. Θέλαμε να πάμε στο Panahachel, έλα όμως που όλα τα λεωφορεία τους δείχνουν ότι πάνε παντού!!! Στολισμένα και βαμμένα με έντονα χρώματα σε μεταφέρουν σε μια άλλη εποχή. Πιάσαμε τις πρώτες θέσεις και περιμέναμε να φύγουμε. Σε λίγη ώρα αρχίσαμε να χάνουμε τα φώτα της πόλης και να αντικρίζουμε τις πρώτες αγροτικές περιοχές. Οι συνθήκες διαβίωσης μηδαμινές. Ο φιδίσιος δρόμος δεν έλεγε να τελειώσει. Ολοι είχαμε γίνει ένα. Οι μοναδικοί τουρίστες σε ένα ξέφρενο και γεμάτο καπνούς λεωφορείο όπου στα ξύλινα παγκάκια του καθόντουσαν όσοι και ότι μπορούσε. Ύστερα από αρκετές ώρες φτάσαμε στον προορισμό μας.Το Panahachel είναι ένα χωριουδάκι που βρέχετε από την λίμνη Αττιτλάν. Ο δρόμος για την λίμνη είναι γεμάτος παραδοσιακά μαγαζάκια και πάντα γεμάτος από κόσμο. Μπροστά σου βλέπεις τα ηφαίστεια. Ναι είναι ένα καταπληκτικό θέαμα. Μία τεράστια λίμνη με τρία ηφαίστεια γύρω της. Οι κορυφές είναι σχεδόν πάντα καλυμμένες από σύννεφα. Πήραμε το καραβάκι και κάναμε βόλτες στα χωριά που είναι στους πρόποδες των ηφαιστείων. SanPedro, Santiago και SanAntonio. Το καθένα με την δικιά του ομορφιά. Σε μια μέρα πήραμε μια γρήγορη ματιά για το τι πρόκειται να δούμε στην συνέχεια. Οι τοπικές φορεσιές είναι τρόπος ζωής τους ενώ η φτώχεια και το χαμόγελο είναι τα στοιχεία που κυριαρχούν. Από το Panahachel πήγαμε στον Natural Reserve που έχεις την δυνατότητα να δεις καταρράκτες μαϊμούδες καφεόδεντρα και πλούσια βλάστηση. Όποιος έχει διάθεση μπορεί να ρίξει και μια βουτιά στα ζεστά νερά της λίμνης. Από εκεί πήραμε ένα chicken bus για να ανέβουμε στο Solola. Ευτυχώς ήταν μέρα που υπήρχε υπαίθρια αγορά. Πουλάνε τα πάντα και ετοιμάζουν φαγητό για τους πεινασμένους σαν και εμάς. Πλήθος από χρώματα και μυρουδιές. Ο κόσμος ευγενικός φοβισμένος και έτοιμος να μας δώσει να δοκιμάσουμε.

Η επόμενη μέρα μας βρίσκει πάλι στριμωγμένους σε ένα chicken bus με προορισμό το Chichicastenango. Ορεινό χωριό πολύ ατμοσφαιρικό με τα μικρά χρωματιστά μαγαζάκια και δρόμους να σε καλούν να τα εξερευνήσεις. Μεγάλη φιέστα μια φορά την εβδομάδα όπου μαζεύονται όλοι οι μικροπωλητές και αγρότες από τις γύρω περιοχές για να πουλήσουν τα προϊόντα τους. Οι πάγκοι γεμίζουν και αδειάζουν συνεχώς. Τα πλαστικά σακουλάκια που καταναλώνονται και στην συνέχεια πετιούνται είναι χιλιάδες. Η πόλη αρχίζει να γεμίζει από το προηγούμενο βράδυ και το επόμενο βράδυ νομίζεις ότι έχει περάσει ανεμοστρόβιλος και έχει ανακατέψει όλη την πόλη.

Chicken bus για Antigua. Το λεωφορείο γεμάτο και εγώ να βρίσκομαι στον αέρα ανάμεσα σε δύο παγκάκια. Ο οδηγός να τρέχει σαν τρελός και ο κόσμος να κρατιέται και να προσεύχεται. Την μετωπική σύγκρουση την αποφύγαμε τελευταία στιγμή. Όλοι είχαν ασπρίσει εκτός από τον οδηγό που συνέχισε το τρελό του δρομολόγιο. Αλλαγή λεωφορείου και άφιξη στην Antigua. Δεν είναι τυχαίο ότι αποτελεί πολιτιστική κληρονομιά της Unesco. Μια τετραγωνισμένη πόλη με μικρά πολύχρωμα σπίτια που τα τεράστια παράθυρα τους σε αφήνουν ελεύθερα μέσα από τα κάγκελα να απολαύσεις το ηφαίστειο που απλώνεται μπροστά σου. Οι δρόμοι πλακόστρωτοι με στενά πεζοδρόμια αλλά με τεράστιες πλατείες περικυκλωμένες με τεράστια αποικιακά κτίρια που σε κάθε καμάρα της βρίσκετε και ένα διαφορετικό μαγαζί. Οι τράπεζες αρκετές και μοναδικές. Οπλοφόροι μέσα και έξω και εξονυχιστικός έλεγχος σε κάθε κίνηση. Μια ηρεμία απλώνεται στην πόλη κάτι που δεν το συναντάς πουθενά αλλού. Το βράδυ τα πράγματα αλλάζουν και εμφανίζονται οι Mariachi σε διάφορα σημεία της πόλης που ξεσηκώνουν τον κόσμο για χορό και τραγούδι.

Οι μέρες περνούν όμορφα και ήρεμα.

‘Παρακαλώ μην μεταφέρετε όπλα’. Βρίσκομαι έξω από το αεροδρόμιο της πρωτεύουσας και δεν πιστεύω σε αυτά που διαβάζω. Ναι, υπάρχει πινακίδα για τα όπλα.

Αφού μας ζυγίσανε τα πράγματα μας στην συνέχεια ζυγίσανε και εμάς. Πρώτη φορά με ζυγίζουν και σημειώνουν το βάρος μου και όλων των άλλων. Τελικά πετάξαμε για Flores με μια μεγάλη απορία για το ζύγισμα. Όταν προσγειωθήκαμε και περιμέναμε τις βαλίτσες τα καταλάβαμε όλα. Δεν χωρούσανε οι βαλίτσες και θα ερχόντουσαν με το ίδιο αεροπλάνο μόλις γύριζε πίσω. Καλό…

Το νησάκι ήταν γεμάτο από οικήματα και ένα μικρό δρόμο που έκανε το γύρω του νησιού που μέσα σε 20 λεπτά μπορούσες να τα δεις όλα. Ευτυχώς δεν ήταν Κυριακή που απαγορευόταν το αλκοόλ και φάγαμε και ήπιαμε καλά και φτηνά.

Πρωί-πρωί ήμασταν στριμωγμένοι σε ένα αυτοκίνητο με πορεία το Tikal. Ο μεγαλύτερος αρχαιολογικός χώρος μέσα σε οικολογικό πάρκο. Πυκνή βλάστηση πανύψηλα δένδρα και τεράστιοι αρχαιολογικοί ναοί που μόνο με την ιδέα ότι πρέπει να ανέβεις τα σκαλιά, κουράζεσαι. Όμως η θέα από εκεί ψηλά είναι μοναδική. Το μάτι φτάνει στο άπειρο, τα δένδρα από κάτω σου σε παρακολουθούν και εσύ βλέπεις μόνο μια απεραντοσύνη. Δεν θέλεις να κατέβεις παρά μόνο να ανοίξεις τα φτερά σου και να πετάξεις.

Τελικά αντί να πετάξουμε πήραμε το λεωφορείο για να χαιρετήσουμε την χώρα και να μεταφερθούμε στο Μπελίζ, την πρώην Βρετανική Ονδούρα. Ύστερα από έναν σχετικό χαμό στα σύνορα αποχαιρετήσαμε την Γουατεμάλα και αρχίσαμε να περπατάμε προς το Μπελίζ. Μόλις δώσαμε τα διαβατήρια μείναμε άφωνοι, η επίσημη γλώσσα τους είναι τα Αγγλικά. Αμέσως νοιώσαμε κάτι γνώριμο να μας γαργαλάει το αυτί. Είχαμε αφήσει μακριά τα Ισπανικά που τριβελίζανε  στο μυαλό μας τις τελευταίες μέρες. Νιώθαμε ότι ήμασταν στον τόπο μας!!! Συνεχίσαμε με το λεωφορείο μέχρι το Belize City. Εκεί συνειδητοποιήσαμε ότι όλοι είναι πανύψηλοι, τεράστιοι στο πάχος και κατάμαυροι. Νομίζαμε ότι είχαμε διακτινιστεί σε έναν άλλο πλανήτη. Είχαμε συνηθίσει στους λεπτοκαμωμένους ισπανόφωνες Γουατεμαλινέζους που συνέχεια είχαν να σου πουλήσουν κάτι στο ακριβώς αντίθετο. Νόμιζες ότι βρισκόσουν σε κάποια πολιτεία των Ηνωμένων Πολιτειών.

Αποφασίσαμε να αφήσουμε την πόλη και να αράξουμε σε κάποιο νησάκι για δυο μέρες. Έτσι βγάλαμε τα εισιτήρια για το πλοίο και περιμέναμε. Το πλοίο ήταν τελικά ένα 7μετρο ταχύπλοο που χώραγε 20 άτομα και έσκιζε την θάλασσα σαν ξυράφι. Η εικόνα των νερών και νησιών μοναδική. Φτάσαμε τελικά μετά από μια ώρα στο Caye Caulker. Ένα τροπικό νησί όχι πάνω από 500 μέτρα μήκος και 100 μέτρα πλάτος. Περπατάς ξυπόλητος στην άσπρη άμμο του νησιού και πίνεις το ρούμι σου κάτω από τους φοίνικες με την reggae να παίζει από το παραλιακό μπαράκι. Άμα ζεσταθείς μπορείς να βουτήξεις στα καταπράσινογάλαζα νερά αλλά σίγουρα δεν θα δροσιστείς. Η θάλασσα είναι πολύ ζεστή. Γαρίδες αστακούς και ψάρια άφθονα και φτηνά. Την επόμενη μέρα με ιστιοπλοϊκό φτάσαμε στο θαλάσσιο πάρκο όπου κολυμπήσαμε ανάμεσα σε χιλιάδες πολύχρωμα τροπικά ψάρια.  Βράχια σαλάχια και κοράλλια ήταν άφθονα. Οι φυτοφάγοι καρχαρίες στο ένα μέτρο κολυμπούσανε μαζί μας. Ένας μοναδικός χορός από χρώματα.

Η επόμενη μέρα ήταν δύσκολη γιατί έπρεπε να αφήσουμε την μαγευτική ηρεμία και να ξαναμπούμε στο Μεξικό. Απογευματάκι βρισκόμασταν στο Chetumal και αποκεί πάλι λεωφορείο για Tulum.

Πρωί πρωί ήμασταν μέσα στον αρχαιολογικό χώρο της Tulum και το μόνο που σκεφτόμουν ήταν πότε θα έρθει η ώρα να ρίξω μια βουτιά και να ατενίζω το ανάκτορο. Κλείσαμε μία καμπάνα πάνω στην θάλασσα και αράξαμε μέχρι το απόγευμα που βομβαρδίστηκα από τα κουνούπια. Χαλαρά μέχρι το επόμενο μεσημέρι. Τεράστια γαλαζοπράσινη παραλία που σε καλεί συνέχεια στην αγκαλιά της. Η κατάλευκη αμμουδερή παραλία σε περιμένει για να ξαπλώσεις περπατήσεις και μαζέψεις κογχύλια. Προσοχή στα αυγά από τις θαλάσσιες χελώνες.

Αφήσαμε τις χελώνες και ανεβήκαμε πιο πάνω στο Chichen Itza. Χαλαρά και ξεκούραση στην πισίνα που ήταν πνιγμένη στα βράχια και νωρίς το πρωί ήμασταν έξω από τον αρχαιολογικό χώρο. Ανεβήκαμε την πυραμίδα και χαζέψαμε την απίστευτη ομορφιά από κάτω μας.

Ο χώρος είναι πολύ καλά διατηρημένος και πανέμορφος.

Λεωφορείο για Merida. Μια πόλη γεμάτη πλακόστρωτους δρόμους πλατείες και πολλές υπαίθριες εκδηλώσεις που σε αγχώνουν για την πια να παρακολουθήσεις. Μία στάση μόνο και μόνο για να πετάξουμε την επομένη για Mexico City και από εκεί με πολυτελείας λεωφορείο για 5 ώρες για Acapulco. Γνωρίζαμε από πριν ότι η πόλη έχει χάσει την αίγλη της αλλά θέλαμε να πάμε έστω για μια φωτογραφία. Στο παλιό κέντρο δεν έχει τίποτα να κάνεις το βράδυ. Όλα βρίσκονται στην περιοχή που είναι τα ξενοδοχεία. Εκεί βρεθήκαμε το επόμενο πρωί και θαυμάσαμε πως μπορεί να υπάρχουν τόσα πολλά πολυώροφα ξενοδοχεία το ένα δίπλα στο άλλο σε ολο το μήκος της παραλίας να κοιτάνε την θάλασσα μπροστά τους και τις χιλιάδες ομπρέλες από κάτω τους. Ωραίο για μια μέρα. Εμείς δεν ήμαστε για τέτοια οπότε βούρ για Taxco.

Πόλη αναρριχώμενη με στενά πλακόστρωτα δρομάκια και σκαλοπάτια γεμάτα με μια νότα αποικιοκρατίας και ομορφιάς. Η πόλη των VW όπως την ονόμασα από τους χιλιάδες σκαραβαίους και λεωφορειάκια είναι πανέμορφη και μας έδινα την ιδέα της ασφάλειας. Μικρή αλλά έτοιμη να σε κάνει να περιπλανιέσαι στα σοκάκια της συνέχεια.

Τελικός προορισμός Mexico City. Συνέχεια η περιπλάνηση στην τεράστια πόλη. Πλατεία Mariachi για να δούμε τους μουσικούς να παίζουν. Σχετική απογοήτευση μια και δεν είναι κάτι φοβερό. Το Ανθρωπολογικό μουσείο είναι πραγματικά τεράστιο και χρειάζεσαι αρκετές ώρες για να πεις ότι πήρες μια γρήγορη ματιά. Η Παναγία της Γουαδελούπης με τα παζάρι της είναι και αυτή εντυπωσιακή και πολύ περισσότερο όταν ανέβεις στην κορυφή και βλέπεις από ψηλά την πόλη. Μεγάλη παρέλαση γίνετε με την υποστολή της σημαίας στην κεντρική πλατεία της πόλης όπου αξίζει να την παρακολουθήσεις. Μονοήμερη εκδρομή στο Teotihuacan. Αρχαιολογικός χώρος όπου υπάρχουν οι πυραμίδες του Ηλίου και της Σελήνης. Ανεβαίνοντας στην κορυφή μπορείς να θαυμάσεις όλο τον αρχαιολογικό χώρο καθώς και την γύρω περιοχή. Γερά πνευμόνια για να ανέβεις τα κατακόρυφα σκαλιά.

Στο κέντρο της πόλης όπου υπάρχει το παλάτι, απλώνεται και ο καθεδρικός ναός. Δίπλα του υπάρχει ένας αρκετά μεγάλος αρχαιολογικός χώρος και μουσείο το Temple Mayor. Γύρω από όλο αυτό το χώρο υπάρχουν υπαίθρια αγορά που αξίζει να την ανακαλύψεις και να ψωνίσεις μικρά ενθύμια.

Οι μέρες περνούν γρήγορα και η μέρα της επιστροφής έφτασε και αυτή. Ενδιάμεση στάση στην Μαδρίτη για μια βόλτα στην πόλη και ξανά στον αέρα για Αθήνα.

Καλοκαίρι 2003

Advertisements